من در دیار عشق شکفتم، خاکی ک بوی نور میدهد. دیار زنی چون گوئربام «ان تنها استار اسمان صبح» ،ومرد عشق...مردی از تبار جیندخان، مردی ک چشمی ب اندازه اسمان ابی داشت ،ومن انگلیسی بیچاره!در پس انگشتانش جان میدهم! وعشق.... این جادوی بی انتها....! من در نهای

گاهی اوقات با نگاهی عاشقانه میسرایم.....گاهی از فرط غم از دور مینگارم...ولی اینک من سرورم..!عاشق عشق و غرورمشاید امروز پربگیرم ،لانه ای دیگر بگیرم...شاید ازمهر نگاهت اشک بریزمدور پیچکها بگردم سر بگیرمشاید امروز در کنارت شاد باشمازتو بوی عشق نیلوفر بگ

از سر آغاز عشق مینویسم،تا نهایت زندگی....برشاخه ای خشک،پارچه ای تر و گلدانی شکسته بر روی دار...من از تمامی این پله ها میگذرم...هراز گاهی دستی ب سر و....باز میگریم،اما نمیشکنم...صاف و سیخ می ایستم....من ب دور ازهیاهو، ب دور از دود نشسته ام.....!استکان

]i خیال باطلی.....!!داشتم ب لبخند بی غرضش با دیگری حسادت میکردم..اوار لحظه ها فرو ریخت ب سرمقرار ازدواجش را شنیدم از زبان خودش...چ بد شد ک قفل شد چاک زبانمسنگین وزنه ای را جا گذاشتند لحظه ها بر عمود قلبم...!و چ راحت بارید اشک از مژگانم..و چ سخت گذشت شب از لحظه هایم ،دیشب..!و چ راحت طاقت اوردم دانستن...